|
Alex Konijnenburg : Gitaar en Zang
Wil van der Ende : Bluesharp en Zang
Henk Wessels : Bas en ContraBas
Jos Waal : Drums
De band heeft ervoor gekozen om een prominente plaats te geven aan de mondharmonica (bluesharp) en er valt tevens slidewerk te horen. Dit alles om een authentieke bluessfeer te creëren. Sluit je ogen en waan je in de Mississippidelta, de “swamp” op een broeierige avond, een fles Jack Daniels achter de kiezen; het leven is zwaar en meedogenloos. Schitterend!
Zij laten zich o.a. inspireren door: Son House, Robert Johnson, Junior Wells, Muddy Waters en John Lee Hooker.
Wil heeft al meer dan 10 jaar ervaring met het spelen in blues/rockbands, maar wilde liever terug naar de basis, de Delta- en Chicago-blues.
Ook Alex heeft ruime podiumervaring en speelde voornamelijk in rockbands. Ook hij heeft zijn hart verloren aan de authentieke blues.
Jos, de drummer, ook wel de“ King of Shuffle” genoemd, laat de hartslag van de Blues ook werkelijk voelen; kippenvel gewoon.
Kortom, u zult nog veel gaan horen van deze nieuwe veelbelovende band.
"Unplugged" De band heeft ook voor gigs in restaurants, recepties en huiskamerconcerten een show in (semi) akoestische setting.
Inspiratie
Big Will & the Bluesmen laten zich inspireren door een tweetal stromingen, die eigenlijk in elkaars verlengde liggen.
Allereerst de deltastijl. De oerwortels van de blues liggen in Mississippi in het begin van de twintigste eeuw.
De slavernij is dan weliswaar afgeschaft, de zwarte plattelandsbevolking is straatarm en is veelal werkzaam op het land.
De avonden worden veelal doorgebracht in zogeheten jukejoints, primitieve kroegen waar eigengestookte whiskey wordt geschonken en waar de ellende van het zwarte arbeidersbestaan wordt bezongen in eenvoudige maar krachtige liederen. Meestal begeleid door een gitaar en / of mondharmonica en als onderwerp de mislukte liefde en de drank als troost.
Son House is een bekende rondreizende muzikant in de twintiger en dertiger jaren. Soms alleen maar ook met vrienden als Big Joe Williams trekt hij door het deltagebied om er te spelen voor een fooi of een glas whiskey.
In navolging van Son House en mannen als Tampa Red, Leadbelly en Charley Patton komt er in de jaren dertig een nieuwe generatie bluesmannen in beeld.
Jongemannen zoals Robert Johnson, Johnny Shines en Sonny Boy Williamson verfijnen de bluesmuziek en zijn, in tegenstelling tot hun voorgangers, meer muzikant dan landarbeider.
 |
Het muzikale hart van Mississippi ligt in Clarksdale. In die plaats ontmoeten vele bluesmuzikanten elkaar en treden er avond na avond op. Van Robert Johnson tot Muddy Waters en van John Lee Hooker tot Sonny Boy Williamson, allemaal wonen ze gedurende korte of lange tijd in Clarksdale.
Vanuit het arme Mississippi trekken de bluesmuzikanten naar het Noorden van de Verenigde Staten en hun bekendheid neemt steeds verder toe. Via Memphis en Saint Louis arriveren ze in Chicago.
De ontdekking van de elektrische gitaar wordt door nog relatieve jongelingen als Muddy Waters en John Lee Hooker gebruikt om hun pure deltablues uit te versterken. Waar anderen de richting van de rock n roll., jazz en swing kiezen proberen de mannen uit Mississippi juist de kracht en eenvoud van de oerblues te behouden.
Dat ze daarin glansrijk slagen blijkt wel uit de Chicago-stijl die ontstaat, en die met name in de na-oorlogse jaren veertig en vijftig tot volle bloei komt.
Naast de al eerder genoemde muzikanten komen een paar grote bluesharpspelers voort uit de Chicago-school. Little Walter, Junior Wells en niet te vergeten Slim Harpo. Ook deze heren vormen een belangrijke inspiratiebron voor Big Will…
In de jaren ‘60 herontdekken figuren als Clapton en Keith Richards de delta- en Chicagostijl en gaan ermee aan de haal.
De blues ontwikkeld zich steeds verder in allerlei variaties en stijlen maar Big Will & the Bluesmen probeert zich juist te identificeren met de pure blues zoals die hierboven beschreven staat.
Kracht, eenvoud, bakkenvol gevoel en geen ellenlange rocksolo’s of ingewikkelde arrangementen.
Soms hortend, bonkend en stotend, dan weer stuwend en met zoveel vette swing dat stilzitten onmogelijk is.
|
|
Na vele jaren dromen over rondtrekken door Mississippi mocht ik in 2008 samen met mijn tienjarige zoon dan eindelijk deze reis maken.
En dan hoop je natuurlijk dat zo ‘n ervaring al je verwachtingen overtreft. In dit geval was dat ook zo.
Zinderende hitte, muskieten en een landschap dat in grote lijnen onveranderd is gebleven de afgelopen honderd jaar en veel, heel veel muziek… Whiskey op de veranda, in de verte tonen van een slidegitaar en de geluiden van nachtelijke insecten.
Vooral Clarksdale blijkt nog immer de bakermat van de blues. Vele bluesclubs, elke avond livemuziek en een sfeer die zo authentiek is…
En bovenal de mensen… Vriendelijk maar ook terecht trots op de rol die hun land en voorouders hebben in de blues.
Terecht komen in het Riverside Hotel van eigenaar ‘Ratt’ Rattclif die al vanaf de jaren 40 in het hotel verblijft. Laat zien waar Muddy Waters elke avond in zijn stoel zat, de mondharp van Sonny Boy en ga zo maar door… Niet alleen ik maar ook mijn zoon raakte gefascineerd door de nostalgie van het verleden maar tevens een intens gevoel van het heden, het jezelf op een bijzondere plek voelen.
Alles in het beroemde maar ozo eenvoudige hotel ademt blues, blues en nog eens blues.
Ook memorabel is de Hopson plantage, vlak buiten Clarksdale. In een zeer sfeervolle grote schuur jammen allerlei muzikanten uit de regio met elkaar. Van 18 tot 80 jaar, iedereen beklimt het podium om bluesmuziek te maken in de delta-stijl, de ene keer akoestisch, dan weer elektrisch. Ontroerend, opzwepend, met hart en ziel.
Het gevoel dat ik toen kreeg in Mississippi zal ook altijd bij me blijven: de blues leeft!
De muziek van weleer en haar vertolkers inspireren velen, waaronder Big Will & the Bluesmen, om toch vooral deze prachtige muziek te blijven spelen. In de beste traditie en met respect voor onze muzikale helden!
Alex
|
|
|
